من گل نسترن زیبایی دارم
که هر شب با نوای غم انگیز من
هم آواز می شود
همیشه با من و من تنها با او
دنیای من
رهگذاریست در زیبایی او
و او تنها رهگذر این رهگذار است
و او به شکل تنهایی من
پر از راز نهفته
پر از حرف نگفته است
من بهار عشق را
در نگاه او دیدم
من آراستگی او را دیدم
و به ژولیدگی خود خندیدم
من گل نسترن زیبایی دارم
که هر روز در باورم می شکفد
تکثیر می شود
سبزی من از اوست
زردی او از من
گم شدم در افسون نگاهش
چون غریقی غرق در راز
همچو مرغی مست پرواز
بی نیاز از هر نیاز
من 
نسترن زیبایی دارم.
نوشته شده در بیست و هشتم اسفند 1386 ساعت 11:59 بعد از ظهر توسط idin & nastaran
|
